Ιερά Πανηγυρης Αγίου Νικολάου του Μετσοβίτου Επανομής

Τη Δευτέρα 17 Μαΐου  πανηγυρίζει το εξωκλήσι του Αγίου Νικολάου του Μετσοβίτου στο φάρο της Επανομής. Το εορτασμό διοργανώνει ο σύλλογος ερασιτεχνών ψαράδων Επανομής ο «ΦΑΡΟΣ».

Η κοινωνία με την καύση των νεκρών προσυπογράφει το τέλος της

Το διαβάζουμε στο : http://talantoblog.blogspot.com/2010/05/blog-post_12.html

Ένας από τους πλέον σεβαστούς μητροπολίτες, ο Μεσογαίας Νικόλαος λέει για την καύση νεκρών απλά και κατανοητά πράγματα..

"Μόλις ο άνθρωπος πεθάνει, το σώμα του γίνεται λείψανο. Τότε αυξάνει και ο σεβασμός μας σ΄αυτό. Το λείψανο αποτελεί την ανάμνηση μιας ιερουργίας που μέσα του επιτελείτο - της σωτηρίας της ψυχής- και την υπόμνηση μιας άλλης που τώρα "αγνώστως" συνεχίζεται έξω από αυτό- της δόξης της ψυχής. Το σώμα δεν περιμένει την καταστροφή του, αλλά την "ετέρα μορφή του"(Μάρκ. ιστ΄12), την αναμόρφωσή του "εις το αρχαίον κάλλος". Αυτή είναι η αιτία που η Εκκλησία προσεγγίζει το σώμα με ιδιαίτερο σεβασμό και αισθήματα ιερά. Δεν καίμε τους ναούς, πολλώ δε μάλλον τους έμψυχους ναούς.

Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι το σώμα είναι κάτι που δεν εγγίζεται και στο οποίο αρνούμεθα κάθε παρέμβαση. Το σώμα είναι το υποκείμενο στη...

φθορά στοιχείο του ανθρώπου Η φυσική φθορά είναι η ισχυρότερη ίσως υπόμνηση της πτωτικής μας φύσεως. Κάθε βίαιη κίνηση που συνηγορεί στη συρρίκνωσή του, προσβάλλει και την ψυχή. Για τον λόγο αυτό, στο σώμα παρεμβαίνουμε μόνο θεραπευτικά, αναστέλλοντας την εξέλιξη της φθοράς, όταν και όδο μπορούμε. Η διαδικασία της πρέπει να είναι εντελώς φυσική και ποτέ εξαναγκασμένη. Την αναλαμβάνει μόνον ό Θεός μέσα από τις συνθήκες που ο ίδιος προνοεί ή η φύση μέσα από την ευθύνη που της έχει ανατεθεί. Αυτός είναι ένας άλλος λόγος που η Εκκλησία μας αρνείται την καύση των νεκρών. Αφήνει στη φύση να αναλάβει την ευθύνη της φθοράς του σώματος. Δεν το καίει, αλλά το αφήνει να σβήσει. Αυτό σημαίνει ότι από τη στιγμή που η φύση επιτρέπει να μείνει κάποιο υπόλειμμα, αυτό έχει το λόγο του.Όταν και η ΄φυση αρνείται την ολοσχερή διάλυσή του ανθρωπίνου σώματος, τότε η νομοθετημένη καύση του δεν είναι πράξη επιλήψιμης βίας;

Οι νεκροί δεν είναι "πεθαμένοι" αλλά κεκοιμημένοι. Τοποθετούνται με σεβασμό στον τάφο, στραμμένοι προς ανατολάς με την προσδοκία της αναστάσεώς τους. Η Εκκλησία συνειδητά αρνείται τον όρο "νεκροταφεία" και επιμένει στον όρο "κοιμητήρια". Και το κάνει αυτό όχι για λόγους ψυχολογικού -για να μην αγριεύουμε- αλλά για λόγους καθαρά πνευματικούς: νεκρός δεν σημαίνει τελειωμένος (που έχει τελειώσει) αλλάτετελειωμένος (που έχει τελειωθεί). Τέλος δεν σημαίνει λήξη, αλλά τελείωση. Τα οστά των νεκρών αποτελούν ανάμνηση της παρελθούσης ζωής τους, ενθύμηση της παρούσης καταστάσεως τους, αλλά και υπόμνηση της μελλούσης προοπτικής μας. Αυτά με κανένα νόμο δεν καίγονται.

Η Εκκλησία δεν τιμά το σώμα και χωριστά την ψυχή, αλλά τον σύνδεσμο των δυό, τον άνθρωπο ως όλον. Στον κίνδυνο να ξεχαστεί ο άνθρωπος, επειδή δεν φαίνεται η ψυχή του, διατηρούμε το σώμα, που δεν μας την θυμίζει μόνο όταν λειτουργεί αλλά και όταν απλά υπάρχει. Η οριστική καταστροφή του σώματος, η καύση του, δεν είναι καύση νεκρού ανθρώπου -κάτι που καίγεται - αλλά προσπάθεια καύσης της ζωντανής ψυχής του,κάτι που δεν καταστρέφεται.

Η ψυχή ζει. Αυτό φαίνεται από το ότι τα λείψανα έχουν ζωή όχι βιολογική βέβαια αλλά κάποιας μορφής πνευματική, που όμως διαπιστώνεται. Όταν έχουμε άτομα που η βίωσή τους της πνευματικής πραγματικότητος ήταν τόσο έντονη ώστε και από τότε που ζούσαν εν χρόνω την παχύτητα αυτού του κόσμου, αυτά να λειτουργούν στις συχνότητες του άλλου, τότε ο θάνατός τους είναι κοίμηση που αποτυπώνεται στα λείψανά τους. Είναι πολύτιμη εμπειρία της Εκκλησίας, διαρκώς επαληθευόμενη, ότι πλείστα όσα εξ αυτών εμφανίζουν ιδιάζουσα χάρι. Είναι γνωστό ότι συχνά τα λείψανα των αγιορειτών μοναχών αλλά και των άλλων εξαγιασμένων ανθρώπων που η ζωή τους τίμησε το σώμα και η ψυχή τους φανέρωσε μεγαλύτερη ευρωστία και ζωτικότητα από αυτό, διατηρούν μια εντυπωσιακή ευκαμψία για ώρες μετά θάνατον. Δεν κοκαλώνουν!

Αλλά και η αποδεδειγμένη ευωδία, το κέρινο χρώμα τους, η θαυματουργική χάρι τους ή η φυσική αφθαρσία ολόσωμων αγίων, στοιχεία ασυνήθη και φυσικώς ανεξήγυτα, είναι αναμενόμενα φαινόμενα της πνευματικής πραγματικότητος. Αυτά τα λείψανα, για την ορθόδοξη εκκλησιαστική παράδοση και συνείδηση, αποτελούν περιουσία πολυτιμότερη και από τη διδασκαλία της θησαυρούς αναγκαιότερους και από τα σκεύη της. Στα λείψανα των μαρτύρων της εδράζονται οι άγιες τράπεζες της. Αν αυτά κάψει θα έχει ήδη θυσιάσει τα ιερά θυσιαστήριά της θαέχει καταστρέψει τα ζωτικά σπλάχνα της.

Αν μας ρωτούσαν πως θα προτιμούσαμε να φύγει απ΄αυτόν τον κόσμο κάποιος δικός μας:από εγκεφαλική αποπληξία, από καρδιακή ανακοπή, με παραμορφωτικά εγκαύματα, ή να αποτεφρωθεί από ανάφλεξη και πυρκαγιά, έχω την εντύπωση πως ο τραγικότερος τρόπος θα ομολογούσαμε πως είναι ο τελευταίος.

Είναι φυσικό στον άνθρωπο, όταν αποχαιρετά τον άνθρωπό του, να θέλει να αντικρύσει για τελευταία φορά την οικεία σ΄αυτόν όψη και όχι το αποτρόπαιο κατάντημά του σε απάνθρωπη, ανοίκεια και απρόσωπη στάχτη. Η λεπτή αγάπη των στιγμών εκείνων εκφράζεται ως ανάγκη να αγκαλιάσει κανείς, να φιλήσει, να χορτάσει το βλέμμα του, να εκδηλωθεί τρυφερά πάνω στο άψυχο σώμα. Αν μας πληγώνει η βία της φύσεως, πώς εμείς επιλέγουμε τη βία του αυτεξουσίου μας; Όταν κάτι είναι πολύτιμο και το χάνουμε, προσπαθούμε να κρατήσουμε όσο περισσότερο απ΄αυτό μπορούμε. Ποτέ δεν νομοθετούμε τη βίαιη μείωση του τελευταίου ανεκτίμητου υπολείμματός του.

Η απόφαση ότι δεν έχουμε χώρο στα κοιμητήριά μας ισοδυναμεί με προσβολή.Αν δεν έχουμε, να δημιουργήσουμε χώρο. Η αγάπη δημιουργεί και χώρο και προϋποθέσεις. Η χρηστική ανάγκη ποτέ δεν είναι ουσιαστική και πάντα πιστοποιεί τη στενότητα του καρδιακού χώρου.Η ανάγκη του σεβασμού είναι πολύ μεγαλύτερη γι΄αυτόν που τον εκχωρεί παρά γι΄αυτόν που αποδέχεται.

Ετσι που βαδίζει η κοινωνία μας δεν θα έχει μονον έλλλειψη χώρου, αλλά και ανθρώπους δεν θα βρίσκει για να θάψουν, ίσως και να κάψουν, τους νεκρούς της. Στο απέραντο γηροκομείο του "πολιτισμένου" κόσμου μας, όπου οι νέοι τείνουν να γίνουν πολύ λιγότεροι από τους ηλικιωμένους και οι γεννήσεις πολύ πιο σπάνιες από τους θανάτους, θα υπάρχουν νεκροί και όχι νεκροθάφτες.Αντί να ενδιαφέρεται η κοινωνία μας για την αρχή της ζωής, π.χ. το δημογραφικό πρόβλημα, υπεραπασχολείται με το τέλος, την καύση. Η ίδια νοοτροπία που αποφεύγει, τη γέννηση, δηλαδή τη ζωή, αυτή που απορρίπτει και τους γέρους, αυτή που προτείνει την ευθανασία, αυτή που η ίδια δεν αντέχει και τους νεκρούς αρνείται τη δημιουργία και επιλέγει την καύση. Αυτή υπογράφει το οριστικό τέλος του τέλους το τέλος του σκοπού το τέλος του ανθρώπου.

Η κοινωνία με την καύση των νεκρών προσυπογράφει το δικό της τέλος. τον μηδενισμό της. Μια κοινωνία που δεν αντέχει τον άνθρωπο ούτε στην ασθένειά του, ούτε στην αδυναμία του, ούτε στον θάνατό του, μια κοινωνία που καίει τους νεκρούς της, μια κοινωνία που καταστρέφει και την ανάμνηση της ζωής και την ενθύμηση των μελών της -αυτό είναι τα λείψανα- μια κοινωνία που κάνει την αρχή του ανθρώπου τεχνητή και μηχανική και το τέλος του οριστικό και αμετάκλητο, μια κοινωνία που αρνείται την πνοή του αιώνιου και εγκλωβίζεται στην ασφυξία του εφήμερου, τι σχέση μπορεί να έχει αυτή η κοινωνία με τη ζωή; Ακόμη και οι άθεοι υπογράμμιζαν την ανάμνηση των επίγειων θεών τους με ταριχεύσεις των σωμάτων τους (περίπτωση Λένιν) ή όπου αυτό δεν ήταν δυνατόν με κατασκευές αγαλμάτων και ψεύτικων ομοιωμάτων.

Κατόπιν τούτων, δεν είναι ότι δεν της επιτρέπεται, αλλά η Εκκλησία αδυνατεί και αρνείται να δεχθεί μια απλά χρηστική και καθόλου πειστική λύση ελάσσονος πρακτικής βαρύτητος και να θυσιάσει το βίωμα του σεβασμού της στη θεϊκότητα του προσώπου του κάθε ανθρώπου, πολλώ μάλλον του ανθρώπου που αυτή βάφτισε στη κολυμβήθρα της τιμώντας ταυτόχρονα και την ψυχή και το σώμα του. Το μείζον δεν μπορεί να υποταχθεί στο έλασσον. Είναι αδύνατον όποιος πιστεύει στην Εκκλησία και αποδέχεται την πρόταση ζωής της, όποιος ζει την πραγματικότητα της ψυχής, όποιος σέβεται τον άνθρωπο να μην τιμά και το σώμα. Το σώμα χρήζει μεγαλύτερης τιμής και σεβασμού από την κοινωνία μετά θάνατον απ' όση περιποίηση και προστασία δέχθηκε από τον ίδιο τον άνθρωπο κατά τη διάρκεια της ζωής του

Άγιος Αργύριος ο Επανομίτης ο Νεομάρτυρας

(Ανακατεύθυνση από: Αγιος Αργυριος Ο Επανομιτης Ο Νεομαρτυρας (1788 - 1806)*)
Άγιος που εορτάζει στις: 11/05/2010
http://www.saint.gr/2010/5/11/598/saint.aspx

Ἔχων ἀργυρᾶν τὴν ψυχὴν φερωνύμως
Ἀργύριε ἤθλησας εὐσεβοφρόνως.
Ἑνδεκάτῃ Ἀργύριος τέτληκε βρόχον στεῤῥοψύχως.



Βιογραφία

Ο Άγιος Νεομάρτυς Αργύριος γεννήθηκε το 1788 στην Επανωμή της Θεσσαλονίκης από τον Αστέριο και τη Βασιλική, το γένος Ντουγιούδη. Σε νεαρή ηλικία ήλθε στην Θεσσαλονίκη, όπου προσλήφθηκε από κάποιον ράπτη ως υπηρέτης.

Κατά τις ημέρες εκείνες κάποιος Χριστιανός από τη Σοχό βρισκόταν κλεισμένος στη φυλακή του πασά της Θεσσαλονίκης για κάποιο έγκλημα που είχε κάνει. Μην έχοντας να πληρώσει τα χρήματα που του ζητούσε ο πασάς, τον απειλούσε ότι θα τον κρεμάσει. Μπροστά στην απειλή του θανάτου ο φυλακισμένος αποφάσισε να αλλαξοπιστήσει. Το γεγονός αυτό χαροποίησε τους Αγαρηνούς, οι οποίοι αμέσως τον έβγαλαν από την φυλακή και τον πήγαν σε ένα καφενείο στην τοποθεσία Ταχτάκαλα με σκοπό να τον μυήσουν στη μουσουλμανική θρησκεία.

Ο Αργύριος, που είχε πληροφορηθεί το γεγονός, εισήλθε και αυτός στο καφενείο και άρχισε να τον ελέγχει για το παράπτωμά του και ταυτοχρόνως να τον παρακινεί, για να επιστρέψει και πάλι στην Ορθόδοξη πίστη. Η στάση του αυτή προκάλεσε τόσο πολύ τους Γενίτσαρους, που όρμησαν επάνω του και άρχισαν να τον γρονθοκοπούν τόσο άγρια, ώστε θα τον σκότωναν, εάν δεν ανέστελλε την οργή τους η ελπίδα μήπως και μπορέσουν να τον προσελκύσουν στην δική τους πίστη. Προσπάθησαν, λοιπόν, απειλώντας τον ότι θα τον σκοτώσουν, να τον αναγκάσουν να αλλαξοπιστήσει. Σα βροντή ακούσθηκε η φωνή του Νεομάρτυρα: «Είμαι Χριστιανός και δεν αρνιέμαι την πίστη μου. Δόξα και τιμή μου ο Σταυρός του Χριστού. Επιθυμία μου είναι να αποθάνω για την πίστη και την αγάπη του Χριστού».

Οι Αγαρηνοί τότε οδήγησαν τον Αργύριο στον κριτή, ενώπιον του οποίου προσπάθησαν και πάλι να τον μεταπείσουν μεταχειριζόμενοι πότε απειλές και πότε κολακείες και υποσχέσεις για δώρα και αξιώματα. Μετά από δύο ημέρες, οι Γενίτσαροι, επανέλαβαν και πάλι τις προσπάθειές τους, χωρίς όμως αποτέλεσμα. Ζήτησαν λοιπόν από τον κριτή να διατάξει την εκτέλεσή του. Αυτός όμως, βλέποντας ότι ο Αργύριος δεν είχε διαπράξει κάποιο αδίκημα άξιο θανάτου, προσπάθησε να κατευνάσει την οργή των εξαγριωμένων Τούρκων και να τους πείσει πως δεν είναι δίκαιο να σκοτώσουν έναν αθώο άνθρωπο. Εκείνοι ταράχθηκαν και εξαγριώθηκαν εναντίον του και έτσι ο κριτής διέταξε την διά απαγχονισμού θανάτωσή του.

Έτσι, σε ηλικία μόλις δεκαοκτώ ετών, το 1806 και ημέρα Παρασκευή, ο Άγιος Νεομάρτυς Αργύριος οδηγήθηκε σε ένα τόπο λεγόμενο Καμπάν (σημερινό Καπάνι), στην κεντρική αγορά της πόλεως, όπου και απαγχονίσθηκε και επισφράγισε την ομολογία του στον Χριστό με τη θυσία του αίματός του.


Ἀπολυτίκιον
Ἦχος γ'. Θείας πίστεως.

Χαίρει ἔχουσα, Ἐπανομὴ σε, θεῖον βλάστημα, καὶ πολιοῦχον, Νεομάρτυς τοῦ Σωτῆρος Ἀργύριε, καὶ τὴν ἁγίαν σου ἄθλησιν μέλπουσα, τῇ σῇ πρεσβείᾳ προστρέχει κραυγάζουσα. Μάρτυς ἔνδοξε, Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε, δωρήσασθαι ἡμῖν τό μέγα ἔλεος.


Κοντάκιον
Ἦχος δ΄. Ἐπεφάνης σήμερον.

Ὡς ἀθλήσας Ἅγιε ἐσχάτοις χρόνοις, τὸν Χριστὸν ἐδόξασας, θανατωθεὶς ὑπὲρ Αὐτοῦ· διὸ πιστῶς σε γεραίρομεν, ὡς Ἀθλοφόρων Ἀργύριε σύσκηνον.


Ὁ Οἶκος

Ὡς κρῖνον ἔφυς τοῦ ἀγροῦ, λειμῶνι εὐσεβείας, καὶ εὐωδίαν μυστικήν, τῇ σῇ ἀθλήσει τῇ στεῤῥᾷ, διέπνευσας τῷ κόσμῳ, Νεομάρτυς τοῦ Χριστοῦ παναοίδιμε σὺ γὰρ νεότητος ἄνθος, καὶ τὰ ἐν κόσμῳ τερπνὰ καὶ ἡδέα, θεόφρονι πάρειδες λογισμῷ, οἷα σφαλλόμενα πάντα· καὶ πίστει στρατευθεὶς τῷ Χριστῷ, τῆς ἀληθείας τοῖς ὅπλοις κατηκόντισας, τῶν ἀντικειμένων τὴν παράταξιν τῇ τελεία γὰρ πυρπολούμενος ἀγάπη, ἐξαγαγεῖν τοῦ βυθοῦ τῆς ἀπωλείας ἠβουλήθης, τὸν οἰκτρῶς ἐξολισθήσαντα, καὶ μαρτυρίου ὑπεισῆλθες τὸ στάδιον, μεγαλοφώνως βοῶν: Χριστιανός εἰμι ὦ ἄνομοι. Καὶ μαστίγων πεῖραν ἐνέγκας, καὶ ἀλγηδόνας ὑποστάς, τῷ δι’ ἀγχόνης θανάτῳ, ταῖς οὐρανίαις συνήφθης τάξεσι· διὰ πιστῶς σε γεραίρομεν, ὡς Ἀθλοφόρων Ἀργύριε σύσκηνον.


Κάθισμα
Ἦχος πλ. α'. Τὸν συνάναρχον Λόγον.

Εὐσεβείας τοῖς τρόποις κόσμων τὸν βίον σου, Μαρτυρικῆς εὐκληρίας λαμπρῶς ἠξίωσαι, ἐναθλήσας ἀνδρικῶς Μάρτυς Ἀργύριε· καὶ νῦν τοῦ ξύλου τῆς ζωῆς, ἀπολαύων νοερῶς, ἱκέτευε σὺν Ἀγγέλοις, διδόναι λύσιν πταισμάτων, τοῖς ἑορτάζουσι τὴν μνήμην σου.

Μεγαλυνάριον
Χαίροις εὐσεβείας νέον φυτόν, Ἀργύριε Μάρτυς, Ὀρθοδόξων ἡ καλλονὴ, χαίροις τῶν Μαρτύρων, ἰσότιμος ἐν δόξῃ, Ἐπανομῆς τὸ ἄνθος, τὸ εὐωδέστατον.

Ανάλυση ονόματος*
ΑΡΓΥΡΙΟΣ: (από την λέξη άργυρος = λευκό πολύτιμο μέταλλο) = ο λευκός στην ψυχή και πολύτιμος.

Θεία λειτουργία στην Αγία Σοφία, 557 χρόνια μετά

http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathremote_1_07/05/2010_336410

η Παγκόσμια Ενορία έχει ήδη ενημερώσει, με συστημένη επιστολή της, τον πρωθυπουργό της Τουρκίας, Ταγίπ Ερντογάν, για την απόφασή της να παρευρεθεί στην Πόλη τη μέρα αυτή και να λειτουργήσει την Αγία Σοφία.

Θεία λειτουργία στην Αγία Σοφία θα τελεστεί και πάλι, 557 χρόνια μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης, με πρωτοβουλία του οργανισμού «Παγκόσμια Ενορία της Αγίας Σοφίας», που αριθμεί δεκάδες χιλιάδες μέλη σ’ ολόκληρο τον κόσμο.

Στη διάρκεια συνέντευξης Τύπου, που έδωσαν σήμερα στη Θεσσαλονίκη ο πρόεδρος της Παγκόσμιας Ενορίας, Κρις Σπύρου, και ο μητροπολίτης Θεσσαλονίκης, Άνθιμος, ο κ. Σπύρου έκανε γνωστό ότι η θεία λειτουργία θα γίνει την Παρασκευή, 17 Σεπτεμβρίου, ανήμερα της γιορτής Σοφίας, Πίστεως, Αγάπης και Ελπίδας των ορθοδόξων χριστιανών. Όπως είπε, η Παγκόσμια Ενορία έχει ήδη ενημερώσει, με συστημένη επιστολή της, τον πρωθυπουργό της Τουρκίας, Ταγίπ Ερντογάν, για την απόφασή της να παρευρεθεί στην Πόλη τη μέρα αυτή και να λειτουργήσει την Αγία Σοφία.

«Οι ενορίτες της Αγίας Σοφίας απ’ όλο τον κόσμο θα είμαστε στην Πόλη, προκειμένου να τελέσουμε θεία λειτουργία στη Μητέρα Εκκλησία της Χριστιανοσύνης, το σύμβολο της Ορθοδοξίας», αναφέρεται μεταξύ άλλων στην επιστολή.
Εξάλλου, με πρωτοβουλία της οργάνωσης, την Κυριακή, 23 Μαΐου, θα τελεσθεί, στην εκκλησία της Του Θεού Σοφίας, στη Θεσσαλονίκη, θεία λειτουργία χοροστατούντος του μητροπολίτη Θεσσαλονίκης, παρουσία Αγιασοφιτών από την Ελλάδα και χώρες του εξωτερικού.

Εξάλλου, σε ερώτηση αν οι εκπρόσωποι της Παγκόσμιας Ενορίας ενημέρωσαν το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών για την πρωτοβουλία που αναλαμβάνουν, ο κ. Σπύρου δήλωσε ότι δεν είναι θέμα πολιτικό και ότι ο οργανισμός εδρεύει στις ΗΠΑ. «Καμία κυβέρνηση δεν έχει το δικαίωμα να προσδιορίζει τη χρήση ιερών χώρων, να διορίζει ιερείς και ιεράρχες και να προσδιορίζει την αμφίεση ιερέων και λειτουργών θρησκειών», είπε ο κ. Σπύρου.
Η «Παγκόσμια Ενορία της Αγίας Σοφίας» ιδρύθηκε το 2005, με έδρα τις ΗΠΑ, αναγνωρίζεται ως μη κερδοσκοπικός οργανισμός και έχει, ως στόχο, να λειτουργήσει ξανά ως χριστιανικός ναός η Αγία Σοφία. Στα χιλιάδες μέλη της ανά τον κόσμο συμπεριλαμβάνονται και άτομα άλλων θρησκειών και δογμάτων.

www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

Σημερα 6 Μαίου του Ιώβ... Ιώβειος υπομονή...έχουμε??

Το διάβασα στο http://orthodox-answers.blogspot.com/2007/07/blog-post_6112.html

Υπάρχει μία φράση που ακούμε στο τέλος της Θείας Λειτουργίας: «Είη το όνομα Κυρίου ευλογημένο, από του νυν και έως του αιώνος». Από πού προέρχεται;

Εχει λεχθεί από τον Ιώβ (6 Μαΐου)
O Ιώβ ήταν άνθρωπος πολύ πλούσιος, ευσεβής, ενάρετος και δεν αδικούσε κανέναν. Aπέφευγε το κακό. Είχε επτά γιους και τρεις κόρες. Όμως απανωτές συμφορές του προέκυψαν. Ληστές έκλεψαν τρεις φορές τα κοπάδια του, έσφαξαν τους δούλους του, φωτιά έκαψε τα υπόλοιπα πρόβατά του και τέλος το σπίτι του κατέρρευσε σκοτώνοντας τα παιδιά του…και τα δέκα!
Μετά από όλες αυτές τις συμφορές αρρώστησε κιόλας, κόλλησε κάτι σαν λέπρα. Παρόλα αυτά ποτέ δεν έπαψε να δοξάζει τον Θεό ούτε πριν, ούτε μετά.
Μια μέρα που καθόταν πάνω στην κοπριά και έξυνε τις πληγές του με ένα κεραμίδι, (φανταστείτε την εικόνα: ο πρώην ευκατάστατος Ιώβ, με μια ζωή καθόλα συνετή, ήρεμη, οικογενειακή, τώρα κάθεται πάνω στην κοπριά έχοντας χάσει τα πάντα, βασανιζόμενος από απίστευτη φαγούρα που του δημιουργούν οι πληγές τις αρρώστιας και χρησιμοποιεί ένα κεραμίδι για να απαλύνει κάπως τον πόνο του)
Μέσα σε όλη αυτή την κατάσταση, η άλλη τραγική φιγούρα της οικογένειας, η μάνα που δεν μπορούσε να αντέξει το χαμό των παιδιών της, αλλά τουλάχιστον είχε την υγεία της, γυρίζει και του λέει:
-Ζωή είναι αυτή που περνάς; Τι περιμένεις; Βλαστήμα τον Θεό και αυτοκτόνησε…
Και ο Ιώβ της λέει:
- Όλα τα καλά που μας έστελνε ο Θεός, τα δεχόμασταν με ευχαρίστηση και τα κακά δεν μπορούμε να υπομείνουμε;
Πράγματι για την υπομονή του αυτή, του τα ξαναγύρισε όλα ο Θεός και με το παραπάνω.
Και επισφράγισε την ζωή του με μια φράση που ακούγεται μέχρι σήμερα, αλλά και θα ακούγεται μέχρι να υπάρχει εκκλησία και Θεία Λειτουργία : Είη το όνομα Κυρίου ευλογημένο, από του νυν και έως του αιώνος. Ας είναι ευλογημένο το όνομα του Κυρίου από τώρα και πάντοτε.

Έτσι λοιπόν κάθε φορά που ακούμε αυτή την φράση προς το τέλος της Θείας Λειτουργίας ας σκεφτόμαστε λίγο τον Ιώβ και την υπομονή του και ας παρακαλούμε τον Χριστό να μας χαρίσει ένα κομματάκι μικρό από την «Ιώβειο υπομονή» του και την ακλόνητη πίστη του στον Θεό. Μόνο υπομονή να έχουμε στην σημερινή πραγματικά δύσκολη εποχή, τίποτε άλλο, είναι αρκετό εφόδιο ή μάλλον είναι το μοναδικό εφόδιο: «ο υπομείνας εις τέλος ούτος σωθήσεται» (Ματθ. ι΄ 22).

ΘΕΟΕΓΚΑΤΑΛΕΙΨΗ

Αρχιμανδρίτου Σωφρονίου (Σαχάρωφ)


Ο Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΕΣ ΔΟΚΙΜΑΣΙΕΣ
ΘΕΟΕΓΚΑΤΑΛΕΙΨΗ

(σελ 259, αποσπάσματα)

Η οδός του χριστιανού σε γενικές γραμμές είναι τέτοιας λογής.

Στην αρχή ο άνθρωπος προσελκύεται από το Θεό με τη δωρεά της χάρης, κι όταν έχει πια προσελκυσθεί, τότε αρχίζει μακρά περίοδος δοκιμασίας. Δοκιμάζεται η ελευθερία του ανθρώπου και η εμπιστοσύνη του στο Θεό, και δοκιμάζεται «σκληρά».

Στην αρχή οι αιτήσεις προς το Θεό, μικρές και μεγάλες, ακόμη και οι παρακλήσεις πού μόλις εκφράζονται, εκπληρώνονται συνήθως με γρήγορο και θαυμαστό τρόπο από το Θεό.

Όταν όμως έλθει η περίοδος της δοκιμασίας, τότε όλα αλλάζουν και σαν να κλείνεται ο ουρανός και να γίνεται κουφός σ' όλες τις δεήσεις.

Για το θερμό χριστιανό όλα στη ζωή του γίνονται δύσκολα. Η συμπεριφορά των ανθρώπων απέναντι του χειροτερεύει, παύουν να τον εκτιμούν αυτό πού ανέχονται σ' άλλους, σ' αυτόν δεν το συγχωρούν, η εργασία του πληρώνεται, σχεδόν πάντοτε, κάτω από το νόμιμο, το σώμα του εύκολα προσβάλλεται από ασθένειες. Η φύση, οι άνθρωποι, όλα στρέφονται εναντίον του.

Παρότι τα φυσικά του χαρίσματα δεν είναι κατώτερα από τα χαρίσματα των άλλων, δεν βρίσκει ευνοϊκές συνθήκες να τα χρησιμοποίηση. Επί πλέον υπομένει πολλές επιθέσεις από τις δαιμονικές δυνάμεις και το αποκορύφωμα είναι η ανυπόφορη θλίψη από τη θεία εγκατάλειψη.

Τότε κορυφώνεται το πάθος του, γιατί πλήττεται ο όλος άνθρωπος σ' όλα τα επίπεδα της υπάρξεως του.

Ο Θεός εγκαταλείπει τον άνθρωπο;... Είναι δυνατό αυτό;...

Κι εν τούτοις στη θέση του βιώματος της εγγύτητας του Θεού έρχεται στην ψυχή το αίσθημα πώς Εκείνος είναι απείρως, απροσίτως μακριά, πέρα από τους αστρικούς κόσμους κι όλες οι επικλήσεις προς Αυτόν χάνονται αβοήθητες στο αχανές του κοσμικού διαστήματος. H ψυχή εντείνει εσωτερικά την κραυγή της προς Αυτόν, αλλά δεν βλέπει ακόμα ούτε βοήθεια ΟΥΤΕ προσοχή. Όλα τότε γίνονται φορτικά.

Όλα κατορθώνονται με δυσανάλογα μεγάλο κόπο. H ζωή γεμίζει από μόχθους κι αναδεύει μέσα στον άνθρωπο το αίσθημα πώς βαραίνει πάνω του η κατάρα και η οργή του Θεού.

Όταν όμως περάσουν αυτές οι δοκιμασίες, τότε θα δει πώς η θαυμαστή πρόνοια του Θεού τον φύλαγε προσεκτικά σ' όλες τις πτυχές της ζωής του.

Χιλιόχρονη πείρα, πού παραδίνεται από γενιά σε γενιά, λέει πώς, όταν ο Θεός δει την πίστη της ψυχής του αγωνιστή γι' Αυτόν, όπως είδε την πίστη του Ιώβ, τότε τον οδηγεί σε αβύσσους και ύψη πού είναι απρόσιτα σ' άλλους.

Όσο πληρέστερη και ισχυρότερη είναι η πίστη και η εμπιστοσύνη του ανθρώπου στο Θεό, τόσο μεγαλύτερο θα είναι και το μέτρο της δοκιμασίας και η πληρότητα της πείρας, πού μπορεί να φτάσει σε μεγάλο βαθμό.

Τότε γίνεται ολοφάνερο πώς έφτασε στα όρια, πού δεν μπορεί να ξεπεράσει ο άνθρωπος.

Πηγή: http://www.egolpion.com/theoegataleipsi.el.aspx

Γιατί οι μουσουλμάνοι δοξάζουν σήμερα τον Αγιο Γεώργιο

http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=1&artId=327464&dt=23/04/2010

Γιατί οι μουσουλμάνοι δοξάζουν σήμερα τον Αγιο Γεώργιο


ΜΑΡΙΑ ΑΝΤΩΝΙΑΔΟΥ
Παρασκευή 23 Απριλίου 2010

Χιλιάδες μουσουλμάνοι συρρέουν από χθες το απόγευμα στα μοναστήρια της Μέσης Ανατολής για να τιμήσουν τον Αγιο Γεώργιο του οποίου τη μνήμη γιορτάζει σήμερα η Ορθόδοξη Εκκλησία. Το παράδοξο φαινόμενο του προσκυνήματός του από τους μουσουλμάνους χάνεται στο διάβα των αιώνων.
Οπως επισημαίνει στο «Βήμα» ο Εξαρχος του Παναγίου Τάφου στην Αθήνα Αρχιμανδρίτης κ. Δαμιανός, τρεις είναι οι λόγοι που οι μουσουλμάνοι λατρεύουν τον Αγιο Γεώργιο: Το πράσινο χρώμα της στολής του, που για εκείνους σημαίνει τη ζωή, και γι΄ αυτό τον ονομάζουν «ο Πράσινος», δεύτερον, είναι επειδή πολλοί μουσουλμάνοι δήλωναν ότι βίωναν τα θαύματά του και, τρίτον, επειδή ως τροπαιοφόρος με το ξίφος και τη στολή, τους προκαλούσε φόβο και σεβασμό. Αυτός ο σεβασμός των μουσουλμάνων φαίνεται και από το γεγονός ότι όλα τα μοναστήρια του Αγίου Γεωργίου που βρίσκονται στη Μέση Ανατολή διασώθηκαν και δεν γκρεμίστηκαν, όπως άλλωστε και οι ναοί που είναι αφιερωμένοι στην Παναγία. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Αγιος Γεώργιοςέζησε στα τέλη του 3ου αιώνα και στις αρχές του 4ου. Ηταν αξιωματικός του ρωμαϊκού στρατού και διακρίθηκε για τον ηρωισμό του.

ΤΑ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙΑ ΠΟΥ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ

Το Μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου στη Λύδδα: Πρόκειται για το κενοτάφιο του αγίου, καθώς το λείψανο εκλάπη από τους σταυροφόρους και έχει απομείνει μόνο ένα μικρό κομμάτι του. Με το παλαιό ημερολόγιο που τηρεί για λόγους παράδοσης το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων, το μεγάλο πανηγύρι θα τελεστεί στις αρχές Μαΐου αλλά ήδη οι μουσουλμάνοι έχουν αρχίσει να αγοράζουν τα αρνιά που θα θυσιάσουν για να τιμήσουν τον άγιο.

Ο Αγιος Γεώργιος στο Κάιρο: Πρόκειται για παλιό φρούριο του ρωμαϊκού στρατού όπου κατά την παράδοση έζησε φυλακισμένος ο άγιος. Καθημερινά συρρέουν εκεί μουσουλμάνοι προσκυνητές.

Το Μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου Κουδουνά στην Πρίγκιπο: Επί ώρες περιμένουν για να επισκεφθούν το ιστορικό μοναστήρι. Μάλιστα ξεσπούν και φασαρίες με τους ορθόδοξους κληρικούς όταν το Πάσχα, που εορτάζεται με βάση τη Σελήνη και την ισημερία, πέφτει μετά τη γιορτή του αγίου, οπότε και αυτή μετατίθεται, όπως και το πανηγύρι του μοναστηριού.

«Το σπουργιτάκι του Θεού»

«Το σπουργιτάκι του Θεού»

(Στέλλα Μιτσακίδου)

Την 3η Ιουνίου 2005 φονεύθηκε σε αυτοκινητικό δυστύχημα η αγαπητή μας Στέλλα, που είχε στοιχεία «κατά Χριστόν σαλότητος», με μια εσωτερική ζωή του πνεύματος.

Ήταν με την θέλησή της άστεγη, ζούσε στους δρόμους, κοιμόταν τα βράδυα, χειμώνα-καλοκαίρι, στα παγκάκια, στα υπόστεγα και τα σαλόνια των Νοσοκομείων, αλλά ήταν γεμάτη αγάπη προς τον Θεό, τους αγίους και τους δυστυχισμένους ανθρώπους. Τα ρούχα της ήταν πάντα καθαρά. Τις οικονομίες της τις διέθετε για αγαθοεργούς σκοπούς. Δεν ήθελε να την επαινή κανείς, και όταν την επαινούσαν, έκανε την «χαζή».

Καταγόταν από την Κωνσταντινούπολη, είχε λάβει μια καλή παιδεία, χειριζόταν πολύ καλά την ελληνική γλώσσα, καθώς επίσης εγνώριζε την γαλλική γλώσσα και τελευταία προσπαθούσε να μάθη και ιταλικά.
Ο τρόπος εξόδου της από την ζωή αυτή έγινε όπως το ήθελε. Με μαρτυρικό θάνατο, άγνωστη εν μέσω αγνώστων. Κανείς δεν την ανεγνώρισε. Την ενταφίασαν χωρίς εξόδιο ακολουθία, γιατί δεν γνώριζαν τα στοιχεία της. Όλα αυτά με θαυμαστό τρόπο έγιναν γνωστά μετά από έναν χρόνο. Τότε έγινε και η κηδεία της. Αξιώθηκα να της κάνω και το μνημόσυνό της. Μετά το μνημόσυνό της, στο αρχονταρίκι της Ιεράς Μονής Πελαγίας, η κ. Μηλίτσα Πισιμίση-Λουκίδου, νομικός, και η κ. Χρυσούλα Μαντά, οδοντίατρος, μας διηγήθηκαν τα σχετικά με την Στέλλα που ήταν πράγματι άνθρωπος του Θεού.

Διαβάστε το πλήρες άρθρο .....
http://www.parembasis.gr/2006/06_06_02.htm

Προσευχὴ γιὰ τοὺς ἀσθενεῖς

Προσευχὴ γιὰ τοὺς ἀσθενεῖς
Πηγή: www.agiazoni.gr

Σουΐφτ Τζόναθαν.


Φιλεύσπλαχνε πατέρα, ποὺ ποτὲ δὲν λυπεῖς τὰ τέκνα Σου παρὰ μόνο γιὰ τὸ καλό τους, ἐλέησε τοὺς βασανισμένους δούλους Σου, ἀδελφούς μας ποὺ μαραίνονται ἐπὶ τόσο χρόνο, κάτω ἀπὸ τὸ "βάρος τῆς χειρός Σου". Δῶσε τους δύναμη, Κύριε, νὰ στηρίξουν τὴν ἀδυναμία τους, καὶ ὑπομονὴ νὰ ἀντέξουν τοὺς πόνους, δίχως γογγυσμοὺς στὶς ἀποφάσεις Σου.

Συγχώρεσε κάθε ἄκριτη καὶ ἀλόγιστη ἔκφραση, στὴν ὁποία ἡ ἀγωνία τοὺς ὤθησε τὴ γλώσσα τους, παρὰ τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ καρδιὰ τους συνεχίζει νὰ εἶναι ὑποταγμένη στὴ θέλησή Σου.

Κατάπνιξε, ἐντός τους, Κύριε, κάθε ἄπληστη ἐπιθυμία γιὰ ζωή, καὶ λιγόστεψε τοὺς φόβους τους γιὰ τὸν θάνατο, μεταδίδοντάς τους μιὰ ταπεινή, μὰ βέβαιη, ἐλπίδα γιὰ τὸ ἄμετρο ἔλεός Σου.

Δῶσε τους εἰλικρινῆ μεταμέλεια γιὰ ὅλες τὶς παραβάσεις καὶ παραλείψεις τους, καὶ σταθερὴ ἀπόφαση νὰ περάσουν τὸ ὑπόλοιπο τῆς ζωῆς τους προσπαθώντας νὰ τηρήσουν τὸ θέλημά Σου.

Σὲ παρακαλοῦμε, ἐπίσης, νὰ ὀργανώσεις τὶς σκέψεις τους, καὶ νὰ διατηρήσεις σ' αὐτοὺς τὴν χρήση τῆς μνήμης καὶ τοῦ λογικοῦ τους, κατὰ τὴ διάρκεια τῆς ἀρρώστιας τους.

Δῶσε τους ὀρθὴ κατανόηση καὶ ἀντίληψη γιὰ τὴ ματαιότητα, τὴν ἀνοησία καὶ τὴν ἀσημαντότητα ὅλων τῶν ἀνθρώπινων πραγμάτων, καὶ κᾶνε νὰ γεννηθεῖ ἐντός τους, εἰλικρινὴς πρὸς Ἐσένα ἀγάπη, "ἐν τῷ μέσῳ" τῶν βασάνων τους. Ἀποδέξου καὶ ἀνταπόδωσε ὅλες τὶς καλὲς πράξεις τους, καὶ συγχώρεσέ τους τὶς προσβολὲς ἐναντίον Σου. Ἐπανόρθωσε ἀληθῶς, ὅσα, ἀπὸ ἀδυναμία τῆς μνήμης τους ἔχουν ἀπολησμονήσει.

Καὶ τώρα, Κύριε, ἀπευθυνόμαστε πρὸς Ἐσένα, ὑπὲρ ἡμῶν καὶ τῶν ὑπολοίπων θλιμμένων φίλων. Μὴν ἀφήσεις τὴ λύπη μας νὰ βασανίσει τὴ σκέψη τῶν ἀδελφῶν μας, καὶ νὰ ἐπιδρᾶ δυσμενῶς στὴν παροῦσα ἀσθένειά τους. Δέξου καὶ συγχώρεσε τὶς εἰλικρινεῖς ἱκεσίες μας, γιὰ μακρύτερη παραμονή τους στὸν κακὸ τοῦτο κόσμο, προκειμένου νὰ ἐπιτελέσουν αὐτὸ ποὺ ἀποκαλοῦμε ἐκπλήρωση τοῦ ἔργου Σου• καὶ ἀφοῦ ὁ ἴδιος ἔχεις ὑποσχεθεῖ ὅτι ὅπου μαζευτοῦν δύο ἢ τρεῖς πιστοὶ στὸ Ὄνομά Σου εἶσαι καὶ Ἐσὺ ἐν τῷ μέσῳ αὐτῶν, πρὸς εὐόδωση τῆς παράκλησής τους.

Φιλεύσπλαχνε Κύριε, ἐλέησε καὶ ἐμᾶς, ποὺ συναντηθήκαμε ἐδῶ, στὸ Ὄνομά Σου, ὥστε οἱ παρακλήσεις μας, τὶς ὁποῖες κάνουμε τώρα ὑπὲρ αὐτῶν, καὶ ὑπὲρ ἡμῶν, νὰ εὐοδωθοῦν. Διὰ τῆς χάριτος τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, τοῦ Κυρίου μας. Ἀμήν.

Εσύ, τι θα έκανες ;

To είδα στο http://sotiriapsixis.blogspot.com/2010/01/blog-post_19.html

Aλήθεια, πόσο πολύ δοκιμάζεται κάποτε κάποτε η εμπιστοσύνη μας στον Θεό!!
«Η ιστορία μιλάει για έναν ορειβάτη, ο οποίος θέλησε να ανεβεί το ψηλότερο βουνό.
Ξεκίνησε, λοιπόν, την περιπέτεια του μετά από πολλά χρόνια προετοιμασίας.
Όμως, επειδή ήθελε τη δόξα μόνο για τον εαυτό του αποφάσισε να σκαρφαλώσει το βουνό μόνος.
Η νύχτα, λοιπόν, έπεσε βαριά και ο άνδρας δεν έβλεπε τίποτα. Όλα ήταν μαύρα. Μηδενική ορατότητα. Το φεγγάρι και τα άστρα είχαν καλυφθεί από σύννεφα.
Καθώς ο άνδρας ανέβαινε και απείχε λίγα μόνο μέτρα από την κορυφή του βουνού, γλίστρησε και έπεσε στο κενό με μεγάλη ταχύτητα. Ο ορειβάτης πού το μόνο πού έβλεπε καθώς έπεφτε ήταν μαύρες κουκίδες, είχε την τρομερή αίσθηση της βαρύτητας να τον τραβά. Συνέχισε να πέφτει... και σε εκείνες τις στιγμές του μεγάλου φόβου ήρθαν στο μυαλό του όλα τα καλά και τα άσχημα επεισόδια της ζωής του.
Σκεφτόταν, τώρα, το πόσο κοντά στο θάνατο ήταν, όταν ξαφνικά ένιωσε το σκοινί πού ήταν δεμένο στη μέση του να τον τραβά δυνατά. Το σώμα του ορειβάτη κρεμόταν πλέον στον αέρα. Μόνο το σκοινί τον κρατούσε ζωντανό.
Εκείνη τη στιγμή της αμηχανίας και καμιάς άλλης επιλογής, φώναξε:
- Θεέ μου, βοήθησε με!
Ξαφνικά, μια βαθειά φωνή προερχόμενη από τον ουρανό απάντησε:
- Τί θέλεις να κάνω;
- Σώσε με, Θεέ μου!
- Αληθινά, νομίζεις ότι μπορώ να σε σώσω;
- Βέβαια, πιστεύω ότι Εσύ μπορείς!
- ΤΟΤΕ, ΚΟΨΕ ΤΟ ΣΚΟΙΝΙ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΔΕΜΕΝΟ ΣΤΗ ΜΕΣΗ ΣΟΥ....».

Στο σημείο αυτό σταμάτησα να διαβάζω και σκέφτηκα:
«Θεέ μου, τί ζητάς από αυτόν τον άνθρωπο; Είναι δυνατόν να του ζητάς να κόψει το σκοινί, το μόνο πράγμα πού τον κρατάει ζωντανό;»
Αλλά, άφησα γρήγορα αυτές τις σκέψεις και έβαλα τον εαυτό μου στη θέση του ορειβάτη.
Αλήθεια, ΕΣΥ, τί θα έκανες; Με ανάμεικτα συναισθήματα , συνεχίζω να διαβάζω:

«Η ομάδα διάσωσης, την άλλη μέρα, είπε ότι ένας ορειβάτης βρέθηκε πεθαμένος, παγωμένος και το σώμα του κρεμόταν από ένα σκοινί. Τα χέρια του κρατούσαν σφιχτά το σκοινί ΜΟΝΟ 3 μέτρα μακριά από τη γη...».

Και εσύ; Πόσο κολλημένος είσαι στο σκοινί σου;
Ποτέ μην αμφισβητήσεις όσα είναι από το Θεό.
Ποτέ δεν θα πρέπει να λες ότι σε έχει ξεχάσει η σε έχει εγκαταλείψει.
Ποτέ μη νομίζεις ότι δεν σε φροντίζει.
Θυμήσου ότι σε κρατάει πάντα με το δεξί Του χέρι και η επιλογή να απλώσεις το δικό σου χέρι ανήκει σε εσένα.
Μ.Κ.
Αναρτήθηκε από Ι. Ν. Αγ.Βαρβάρας-Οσ. Σάββα

Η Αϊτή, ο καφές και η Ελληνική επανάσταση

Η Αϊτή, ο καφές και η Ελληνική επανάσταση

ΠΗΓΗ: Πὐλη Εκκλησιαστικών Ειδήσεων www.amen.gr

Η ανείπτωτη τραγωδία που έχει πλήξει την Αϊτή, μια από τις φτωχότερες χώρες σε όλο τον κόσμο, μετά τον καταστρεπτικό σεισμό της 13ης Ιανουαρίου έχει προκαλέσει παγκόσμιο ενδιαφέρον. Η συνδρομή όλων των Ελλήνων για την ανακούφιση του χειμαζόμενου λαού της Αϊτής είναι απαραίτητη όχι μόνο για ανθρωπιστικούς, αλλά και για ιστορικούς λόγους. Ίσως για τη χώρα μας να έφτασε η ώρα να ξεπληρώσει το χρέος της έναντι της Αϊτής. Χρέος όχι οικονομικό αλλά ηθικό.

Πρώην γαλλική κτήση, η Αϊτή ήταν η δεύτερη χώρα στο δυτικό ημισφαίριο, μετά τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, που διακήρυξε την ανεξαρτησία της το 1804. Η χώρα έγινε η πρώτη ανεξάρτητη δημοκρατία Αφροαμερικανών και το μόνο κράτος που γεννήθηκε έπειτα από επιτυχημένη επανάσταση των δούλων, με την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας της χώρας να λαμβάνει χώρα την 1η Ιανουαρίου 1804.

Θα ρωτήσει κάποιος, τι σχέση έχει αυτό με την Ελλάδα;

Όλα οφείλονται στο Ζαν Πιερ Μπουαγιέ, ηγέτη της Αϊτής, αναμορφωτή του κράτους, που ανασυγκρότησε την οικονομία και την κοινωνία της νήσου, συμβάλλοντας στην επιτυχία μιας ακόμα επανάστασης, που είχε εκδηλωθεί στις κατεχόμενες από την Ισπανία ανατολικές περιοχές το 1822.

Ο ηγέτης αυτός, που φρόντισε να ανασυγκροτήσει το κράτος του οικονομικά και κοινωνικά, αλληλογραφούσε με τον Αδαμάντιο Κοραή και πρώτος από όλους τους πολιτικούς ηγέτες του κόσμου, αναγνώρισε το δίκαιο του ελληνικού απελευθερωτικού αγώνα και την υπόσταση της Ελλάδας ως μέλους της Διεθνούς Κοινότητας μόλις το 1822.

Η Αϊτή του 1822 ήταν το ίδιο φτωχή και χειμαζόμενη, όσο είναι και σήμερα. Η τραγική οικονομική και κοινωνική κατάσταση όμως δεν στάθηκε εμπόδιο στους ανθρώπους της, που μόλις τελείωσαν τον δικό τους απελευθερωτικό πόλεμο εναντίον των Γάλλων και των Ισπανών αποικιοκρατών, να στείλουν στο Παρίσι και στον Αδαμάντιο Κοράη 25 τόνους καφέ προκειμένου να εκποιηθούν για να αγορασθούν όπλα για τον Ελληνικό απελευθερωτικό αγώνα. Σύμφωνα με ιστορικές πηγές της εποχής, η Αϊτή οργάνωσε εθελοντικό εκστρατευτικό σώμα από 100 εθελοντές μαύρους Στρατιώτες να πολεμήσουν στο πλευρό των Ελλήνων. Δεν έφθασαν ποτέ, καθώς όπως φημολογείται ακόμα και σήμερα σκοτώθηκαν όλοι καθ’ οδόν από πειρατές.

«Φίλους Τίμα» δίδαξε ο Πυθαγόρας. Ας τιμήσουμε λοιπόν έστω και μετά από 187 χρόνια, την Αϊτή, είναι το ελάχιστο που μπορούμε να κάνουμε.

TSAR, , a film by Pavel Lungin

Συγκλονιστική η νέα ταινία του σκηνοθέτη της ταινίας Ostrov, Pavel Lunghin.Ο τίτλος της είναι "Ο Τσάρος".

Θέμα της είναι η σύγκρουση του Ιβάν του τρομερού με τον Άγιο Φίλιππο μητροπολίτη Μόσχας, ο οποίος τον ήλεγχε για την σκληρότητά του, με αποτέλεσμα ο τσάρος να διατάξει τη δολοφονία του.

Διαβάστε περισσότερα http://koinoniaagion.blogspot.com/2010/01/o.html#ixzz0cQUIdNli





Διαβάστε τον βίο του Αγίου Φιλίππου μητροπολίτου Μόσχας




Ο Άγιος Φίλιππος, Μητροπολίτης Μόσχας, κατά κόσμο Θεόδωρος, καταγόταν από τη ευγενή οικογένεια των Kolichevi,και κατέιχε εξέχουσα θέση στη Δούμα Boyar στο δικαστήριο των ηγεμόνων της Μόσχας. Γεννήθηκε το έτος 1507. Ο πατέρας του, Stephen Ivanovich, "ήταν ένας άνθρωπος φωτισμένος και γεμάτος με στρατιωτικό πνεύμα," και έτοιμασε προσεκτικά τον γιο του για να λάβει θέση σε κάποια κυβερνητική υπηρεσία. Η ευσεβής μητέρα του Βαρβάρα, η οποία εκοιμήθη ως μοναχή με το όνομα Βαρσανουφία, εμφυτεύσε στην ψυχή του γιου της, μια ειλικρινής πίστη και βαθιά ευσέβεια.Ο νεαρος Θεόδωρος Kolichev εφαρμόζε με επιμέλεια την Αγία Γραφή και τις γραφές των Αγίων Πατέρων. Ο Μεγάλος Πρίγκηπας της Μόσχας Βασίλειος ο ΙΙΙ, ο πατέρας του Ιβάν το Τρομερόυ,τον προώθησε στο δικαστήριο αλλά τον νεαρό Θεόδωρο , δεν τον προσέλκυε αυτή η προοπτική. Έχοντας επίγνωση της ματαιοδοξίας και των αμαρτίων του,ο Θεόδωρος ελκύονταν από την ανάγνωση βιβλίων και από τις επισκεψεις στις εκκλησίες. Η ζωή στη Μόσχα απωθούσε τον νέαρο ασκητή. . Την Κυριακή, 5 Ιουνίου 1537, κατά τη Θεία Λειτουργία, ο Θεόδωρος αισθάνθηκε στην ψυχή του έντονα τα λόγια του Σωτήρα: "Κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να υπηρετήσει δύο κυρίους" (Mατθ..6: 24), τα οποία καθορίσαν τελικα τη ζωή του. Διακαώς προσεύχεται στους θαυματουργούς αγίους της Μόσχας και χωρίς να χαιρετήσει τους συγγενείς του, έφυγε κρυφά από τη Μόσχα και για λίγο καιρό κρύφτηκε, μακριά από τον κόσμο, στο χωριό Khizna, κοντά στην Λίμνη Onega, κερδίζοντας τα προς το ζειν ως βοσκός. Μετά έφυγε για το φημισμένο μοναστήρι Solovki στη Λευκή Θάλασσα. Εκεί μετά από ενάμιση χρόνο δοκιμών, ο ηγούμενος Αλέξιος του έκανε τη μοναχική κουρά, δίνοντάς του το όνομα Φίλιππος και έκανε υπακοή στον Γέροντα Jonah Shamina, έναν συνομιλητή του Αγίου Αλεξάνδρου του Svir (30 Αύγουστου) Υπό την καθοδήγηση των έμπειρων γερόντων ο Φιλίππος συνδυασε την αδιάλειπτη προσευχή με την εργασία με ένα βαρύ σφυρί. Το 1546 στο Νόβγκοροντ ,ο αρχιεπίσκοπος Θεοδόσιος έκανε τον Φίλιππο ηγούμενο της μονής Solovki. Το μοναστήρι γνώρισε πνευματική αναγέννηση. . Ο Άγιος Φίλιππος έχτισε δύο ναούς: μια εκκλησία της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, το έτος 1557 και μία εκκλησία της Μεταμορφώσεως του Κυρίου. Ο ηγούμενος εργάστηκε και ο ίδιος ως απλός εργάτης, βοηθώντας τους να βελτιώσουν τα τείχη της εκκλησίας της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος. Η. πνευματική ζωή σε αυτά τα χρόνια άνθισε στο μοναστήρι αγωνίζόμενος με τους εν Χριστώ αδέλφούς του και υποτακτικούς του –Αγίους Ιωάννη και Λογγίνο της Γιαρένγκα(3 Ιουλίου)και Βασσιανό και Ιωνά του Πέρτομινσκ(12 Ιουλίου) Ο Αγ. Φίλιππος συχνά αποσύρονταν σε ένα ερημικό σημείο στην άγρια φύση για προσευχή, σε ένα μέρος που έμεινε γνωστό αργότερα ως την έρημο Philippov. Αλλά ο Κύριος προετοίμαζε τον άγιο για κάτι άλλο. Στη Μόσχα,ο τσάρος Ιβάν ο Τρομερός θυμήθηκε τον ερημίτη του Solovki τον οποίο γνώριζε από την παιδική του ηλικία. Ο Τσάρος ελπίζει να βρει στον Αγίο Φίλιππο έναν πνευματικός σύμβουλο, Η επιλογή του Αγίου Φιλίππου ως αρχιποιμένα της Ρωσικής Εκκλησίας του φαινόταν ως η καλύτερη δυνατή. Για μεγάλο χρονικό διάστημα ο άγιος αρνήθηκε να αναλάβει το μεγάλο αυτό βάρος . Δεν είχε νόημα καμία πνευματική συγγένεια με τον Ιβάν. Προσπάθησε να πάρει τον Τσάρο για την κατάργηση της Oprichniki [μυστική αστυνομία].ο Ιβάν ο Τρομερός επιχείρησε να υποστηρίξει την πολιτική αναγκαιότητα της. Τέλος, ο φόβερος Τσάρος και το ιερό Μητροπολιτικό Συμβουλιο ήρθαν σε συμφωνία: ο Φιλίππος να μην παρεμβαίνει στις υποθέσεις της Oprichniki και τη λειτουργία της κυβέρνησης.. Στις 25 Ιουλίου, 1566 έγινε η ενθρόνιση του ιεράρχη στη Μόσχα. Ο Ιβαν ο Τρομερός ήθελε την Oprichnina σαν μια μορφή μοναστικής αδελφότητας, και να υπηρετούν τον Θεό με όπλα και στρατιωτικά έργα. Οι Oprichniki έπρεπε να ντύνονται με μοναχικά ένδυμα και να παρακολουθουν τις μακριες και κουραστικες ακολουθίες στην εκκλησία, που διαρκούσαν από τις 4 εως στης 10 η ώρα το πρωί. " Ο Αγίου Φιλίππος, θεώρησε ότι είναι αδύνατο να αναμείγνύετε το γήινο με το ουράνιο και ο Σταυρός να εξυπηρετεί το ξίφος. Ο Άγιος Φίλιππος είδε πόσο αμετανόητοι ήταν και τη κακία και τον φθόνο που κρυβονταν κάτω από τις μαύρες κεφαλές των Oprichniki. Υπήρχαν δολοφόνοι μεταξύ τους και αιματοχυσίες , Ο Ιβάν ο Τρομερός ήθελε να’’ λεύκανει’’ την μαύρη αδελφότητα του, ενώπιον του Θεού. Ο Αγ.Φίλιππος αποφάσισε να εναντιωθεί στον Ιβάν εξαιτίας και ένός νέου κύματος εκτελέσεων κατά τα έτη 1567-1568. Η οριστική ρήξη επήλθε την άνοιξη του 1568., όταν ο Τσάρος με τους Oprichniki του εισήλθαν στον καθεδρικό ναό της Κοιμήσεως με μοναχικά ένδυματα, όπως ήταν τα έθιμά τους και ο Άγιος Φίλιππος αρνήθηκε να ευλογήσει τον τσάρο και άρχισε να καταγγελει ανοιχτά τις άνομες πράξεις που διαπράτταν οι Oprichniki. Ο Τσάρος άρχισε να δείχνει όλο και μεγαλύτερη σκληρότητα σε όσους ήταν αντίθετοι.Οι εκτελέσεις ακολούθούσαν η μία μετά την άλλη. Η τύχη του Ομολογητή Αγίου Φιλίππου ήταν σφραγισμένη. Αλλά ο Ιβάν ήθελε να κρατήσει τα προσχήματα. Συστάθηκε ένα μητροπολιτικό δικαστήριο για να αποδώσει διάφορες κατηγορίες στο Μητροπολιτη Φιλίππο. Θα κατηγορηθεί ακόμη και για μαγεία με πρωτοστάτη των ηγούμενο του Solovki και μερικούς καλόγερους. Ακόμη, μετά από την ποινή φυλάκισης που του είχε επιβληθεί υποχρέωσαν τον Αγίο Φιλίππο να λειτουργήσει στον καθεδρικό ναό της Κοιμήσεως. Αυτό έγινε στις 8 Νοεμβρίου 1568. Κατά τη διάρκεια της Θ.Λειτουργείας μπήκαν μέσα στο ναό οι Oprichniki(μυστική αστυνομία).Τον ξέντυσαν από τα άμφια και τον έντυσαν με κουρέλια, τον έσυραν έξω από την εκκλησία και τον οδήγησαν μακριά, στο μοναστήρι των Θεοφανείων. Τον φυλάκισαν στο κελάρι του μοναστηριού . Τοποθέτησαν τα πόδια του και στα χέρια του αλυσίδες καιι μια βαριά αλυσίδα γύρω από το λαιμό του και τον άφησαν νηστικό.Έβαλαν δίπλα του και μια νηστική αρκούδα.Μετά από λίγες μέρες τον βρήκαν προσευχόμενο ενώ η αρκούδα καθόνταν δίπλα του ήσυχη.Αντι ο τσάρος να μαλακώσει, θύμωσε πιο πολύ και διεταξε να σκοτώσουν όλους τους συγγενείς του,το γένος Κολάτσεφ μεταξύ των οποίων και το αγαπημένο του ανηψάκι,του οποίου το κομμένο κεφάλι έφεραν στον Άγιο Φίλιππο. Τέλος, τον οδήγησαν μακριά στο μοναστήρι Τβερ Otroch Στις 23 Δεκέμβριου 1569, ο άγιος θανατώθηκε από τον Maliuta Skuratov τον πιο τρομερό από τους φρουρούς του τσάρου.Το 1591 όταν τσάρος ήταν ο Θεώδωρος Ιβάνοβιτς τα λείψανα του μεταφέρθηκαν στο Solovki.Τα μηναία του 1636 γράφουν για το πόσο πολύ τιμώνταν ο Άγιος.
Το 1646 ο τσάρος Αλεξέι Μιχαήλοβιτς απόφάσισε τη μεταφορά του αφθάρτου λειψάνου στον καθεδρικό ναο της κοιμήσεως στη Μόσχα όπου με απόφασή του έβαλαν στο χέρι του Άγίου ένα γράμμα με το οποίο ζητούσαν να συγχωρήσει τον Ιβάν για όσα του έκανε.Αρχικά, η μνήμη του Αγίου Φιλίππου εορτάστηκε από τη Ρωσική Εκκλησία στις 23 Δεκεμβρίου Το 1660 η γιορτή μεταφέρθηκε στις 9 Ιανουαρίου,ενώ η ανακομιδή του λειψάνου στη Μόσχα εορτάζεται στις 31 Ιουλίου

Στην Παναγιά την Γοργουπήκοο

Ταξιάρχης Χαλκιδικής

Η Μετα θάνατο ΖΩΗ!!!

Μια εξαιρετική συλλογή λόγων για την μετα θάνατον ζωή!!

http://www.egolpio.com/PLOUTOS_ORTHOD/H_META_THANATON_ZWH.htm

Ο Αγιος Θεόδωρος

Σε μεγάλο μέγεθος  http://www.flickr.com/photos/perivleptos/4157132379/sizes/o/

Ο Αγιος Νικόλαος

Με μεγάλη συγκίνηση κρατώ στα χέρια μου ένα οικογενειακό κειμήλιο που μόλις πριν απο λίγες μέρες μου παρέδωσε η θεία μου... εικόνα που την είχε η γιαγιά μου...
Στην φωτογραφία είναι  τμήμα της εικόνας που εικονίζει 4 Αγίους... Αν δεν κάνω λάθος έδώ εικονίζεται ο Αγιος Νικόλαος..

Αν πάλι κάνω λάθος, διορθώστε με!!
Ευχαριστώ

Δείτε την φωτογραφία σε μεγαλύτερο μέγεθος στο   http://www.flickr.com/photos/perivleptos/4156855985/sizes/o/

Ο Σταυρός.....

Ιερός Ναός Παναγίας «Άξιον Εστί», στην Αξιούπολη Κιλκίς..

Κύριε, βοήθησέ με να αντιμετωπίζω με ψυχική γαλήνη όλα όσα μου φέρνει η σημερινή ημέρα. Βοήθησέ με να αφήνω τον εαυτό μου ολοκληρωτικά στο άγιο θέλημά Σου.
Όποιες ειδήσεις κι αν λάβω, δίδαξέ με να τις δεχθώ με ηρεμία και με την πεποίθηση ότι προέρχονται από Σένα.
Καθοδήγησε τις σκέψεις και τα συναισθήματά μου.
Μη με αφήνεις να ξεχνάω, ότι τα πάντα προέρχονται από Σένα.
Δίδαξέ με, να συμπεριφέρομαι σε όλους με ευθύτητα και σύνεση, ώστε να μην συγχύζω και στεναχωρώ κανέναν.
Δός μου την δύναμη να υποφέρω τον κόπο της ημέρας.
Δίδαξέ με, να προσεύχομαι, να πιστεύω, να υπομένω, να συγχωρώ και να αγαπώ.
Αμήν

Όταν θέλεις, Κύριε
Όπου θέλεις, Κύριε
Όπως θέλεις, Κύριε
Όσο θέλεις, Κύριε
Κύριε γεννηθήτω το θέλημα σου !

Ίχνη στην άμμο...

Μια νύχτα κάποιος άνθρωπος είδε ένα όνειρο.
Ονειρεύτηκε ότι βάδιζε σε μία ακρογιαλιά μαζί με τον Κύριο.
Στον ουρανό εμφανίζονταν σκηνές απ' τη ζωή του.
Για κάθε σκηνή που έβλεπε, παρατηρούσε και δυο ζευγάρια αποτυπώματα ποδιών πάνω στην άμμο: το ένα ήταν δικό του και το άλλο του Κυρίου.
Αφού άστραψε και η τελευταία σκηνή μπροστά του κοίταξε πίσω τ' αποτυπώματα στην άμμο.
Πρόσεξε τότε ότι πολλές φορές στο μονοπάτι της ζωής του υπήρχε μονάχα ένα ζευγάρι αποτυπώματα.
Παρατήρησε ακόμα ότι αυτό συνέβαινε στις πιο δύσκολες και θλιβερές στιγμές της ζωής του.
Αυτό τον έκανε να απορήσει και ρώτησε τον Κύριο:

«Κύριε, είπες ότι απ' τη στιγμή που αποφάσισα να σ' ακολουθήσω θα βάδιζες μαζί μου σε όλη την πορεία. Είδα όμως ότι στις πιο ταραγμένες στιγμές της ζωής μου υπήρχε μόνο ένα ζευγάρι αποτυπώματα. Δεν καταλαβαίνω γιατί όταν σε χρειαζόμουν περισσότερο από κάθε άλλη φορά εσύ με είχες εγκαταλείψει».

Ὁ Κύριος απάντησε:

«Υιέ μου, πολύτιμό μου παιδί, σε αγαπώ και ποτέ δεν θα σε εγκαταλείψω.
Τον καιρό που δοκιμαζόσουν και υπέφερες, όπου είδες μόνο ένα ζευγάρι αποτυπώματα, ήταν τότε που σε σήκωνα στους ώμους μου».

http://odevontas.blogspot.com/2009/05/blog-post_08.html